03-01-2014

Van droom(huis) naar nachtmerrie

Weblog >> Algemeen
Het zat tegen. Moest hij zichzelf iets verwijten? Heeft hij het laten gebeuren? Had hij er iets tegen kunnen doen? Allemaal vragen die hem bezighouden. Overdenkingen en terugblikken die passen bij de tijd van het jaar; zeker als je hoopt op een verwezenlijking van een kerstgedachte.
 
Het begon ongeveer 8 jaar geleden. Na jaren sparen en hard werken had hij voldoende geld om de grote stap te wagen. Het moest landelijk zijn met voldoende kamers, een ruime tuin met vrij uitzicht. Als je alleen af zou gaan op de omschrijvingen dan lijkt elke woning geschikt. Het is dan net of het mooier gemaakt wordt dan de werkelijkheid. Hij vraagt zich af of het toen al niet begonnen is…
 
Omdat de droom groter was dan het gespaarde geld moesten hij de hulp inroepen van een financier, daarvoor werd hem geadviseerd naar een bank te gaan. Spontaan als hij was toog hij naar de eerste de beste bank met het voornemen met veel enthousiasme zijn blijdschap te delen. Onder het motto dat je goed nieuws altijd moet delen. Wist hij veel dat je eerst een afspraak moest maken. De bankman was niet blij met zijn spontane binnenkomst. Enfin, een afspraak gemaakt en gelijk een berg ‘huiswerk’ meegekregen. Wat ze allemaal van hem willen weten! Een week later was het zover. Iets minder enthousiast, maar nog steeds blij stapte hij de bank binnen. De bankman (hij noemde zich Ad Viseur, maar dat mocht je niet tegen hem zeggen..?!) nam hem mee naar een kamer waar hij achter een bureau ging zitten. Ad schoof een toetsenbord tussen hen in en begon, kijkend naar zijn scherm, te typen. Af en toe bladerde Ad door de berg papieren die van het z.g. huiswerk. Ad toonde geen enkele interesse in zijn enthousiaste verhaal over wonen, mooie omgeving, kwaliteit van het leven, toekomstbeelden. Hij vroeg alleen wat zijn bruto inkomen was en Ad vertelde dat hij vooral zijn spaargeld niet moest gebruiken, want dat was niet “fiscaal aantrekkelijk”. Dat de fiscus sowieso aantrekkelijk kon zijn had hij nooit kunnen bevroeden. Verder kon hij alles nalezen in het pak papier dat hij had meegekregen van Ad.
 
Een paar weken later kreeg hij een offerte. Hij had een aflosvrije hypotheek en een beleggingshypotheek met een gegarandeerde uitkering. Later ondergebracht bij de woekerpolis affaire. Na een kort bezoek aan de notaris was hij ‘eigenaar’ van een – voor hem – droomhuis. Van Ad Viseur had hij niets meer gehoord, maar hij mocht hem altijd bellen als er iets was. Vijf jaar later gebeurde het. De crisis raakt ook zijn werkgever en zijn functie werd weg gereorganiseerd. Gelukkig had hij nog spaargeld maar hij vond het nu toch een goed moment om eens contact op te nemen met Ad Viseur. Deze was niet meer werkzaam bij de bank, maar er was een alleraardigste collega van Ad die hem wel te woord wilde staan. Deze vertelde hem dat hij maar terug moest bellen als hij een echt probleem had, bijvoorbeeld een achterstand. Blijkbaar vonden ze klanten met een achterstand bijzonder, omdat het team dat deze klanten kon helpen Bijzonder Beheer werd genoemd.
 
Gelukkig vond hij redelijk snel een nieuwe baan, maar wel voor een lager salaris. Hij besloot toch nog maar eens contact op te nemen met zijn bank. Maar ze konden niets voor hem doen, sterker nog hij moest eigenlijk blij zijn dat hij deze hypotheek mocht houden gezien zijn lagere inkomen. Daarnaast was de waarde van de woning zo ver gedaald dat er sprake was van een tophypotheek. Normaal gesproken kreeg je dan als klant een opslag op de rente, maar voor deze keer wilde men dat wel door de vingers zien. Toch fijn; een meedenkende bank.
 
De crisis hield aan en zijn inkomen bleek toch te laag om in zijn droomhuis te kunnen blijven wonen. Hij besloot zijn woning te koop te zetten, maar moest daar wel toestemming voor hebben van de bank die hem in aanvang niet wilde helpen toen hij aangaf een probleem te krijgen. Die toestemming was nodig, omdat de woning met een zogenaamde restschuld verkocht moest worden. Ze wilden weten of hij die restschuld wel kon betalen. Er werd niet de vraag gesteld of en hoe ze hem konden helpen. Terwijl de kranten volstonden van alle hulpteams die banken hadden ingericht.
In redelijk korte tijd was hij zijn droomhuis kwijt, had hij schulden en vroeg zich af wat hij anders had moeten doen. Had hij toch te veel gehoopt op de hulp van Ad Viseur en bank? Was hij te goed van vertrouwen geweest? Wat mag je eigenlijk verwachten van je Ad Viseur of bank?

 

Terug